ВЕЯ̀ЛИЦА æ. Оñ­òàð. è äè­àë. Вè­å­ëè­öà. Сíÿã ïðå­âà­ëÿ­âà­øå ÷åñ­òî; ïî íÿ­êîé ïúò íà­ñòà­âà­õà âå­ÿ­ëè­öè. Лåò., 1876, 139.

— Дðó­ãà ôîð­ìà: â å я̀ â è ö à.