ПИКТОГРА̀МА æ. Еçè­êîçí. Пè­ñ­ìåí áå­ëåã íà ïðå­ä­ìåò âúâ âèä íà ðè­ñóí­êà, ñëó­æå­ùà êà­òî ñèì­âîë çà îç­íà­÷à­âà­íå íà îï­ðå­äå­ëå­íî ïî­íÿ­òèå â ïèê­òî­ã­ðàô­ñ­êî­òî ïè­ñ­ìî. Кî­ãà ñ ïèê­òî­ã­ðà­ìè, êî­ãà ñ áóê­âè íàä­ïè­ñè­òå ñà èìà­ëè ñâîè ïå­ðè­î­äè íà ðàç­ö­âåò è óïà­äúê. Дè­àë., 1990, áð. 28, 12.

— Оò ëàò. pictus 'ðè­ñó­âàí' + -ãðà­ìà.