КУ̀ТРЕНЦЕ1, мн. -а, ср. Умал. от кутре1. Най-отпред беше сватбената снимка на баща ѝ и майка ѝ, двамата изправени един до друг, хванали се за кутренцата. Ст. Марков, ДБ, 173.
КУТРЀНЦЕ2, мн. -а, ср. Умал. от кутре2; малко куче, кученце. Момячето зело погачето, зело си още петленцето, кутренцето .. и кренало. Нар. прик., СбНУ XLII, 201.