КЪРТ, къ̀ртът, къ̀рта, мн. къ̀ртове, след числ. къ̀рта, м. 1. Къртица. Нито къртът, нито полската мишка знаеха нещо за това — те изобщо не обичаха никак птичките. Св. Минков, СЦ (превод), 72. Ежко Бежко срещнал Кърта и му рекъл: — Знаеш ли какво намислих? Ран Босилек, Р, 56. Като се дигнах, тръгнах с брата добруджанските кладенци да поправям. Наврях се като кърт под земята, години наред дълбах пръст, затуй мязам на постник. А. Каралийчев, НЗ, 27. И ги [таксите] въведоха не за друго, а за да ни пропъдят — нас да пропъдят от училищата им, ние да останем слепи като черните къртове под земята! Д. Бозаков, ДС, 78-79.
2. Мъжка къртица.