МОЛЍТВЯ, -иш, мин. св. -их, несв., прех. Остар. и диал. Благославям, изказвам благопожелание. — Е, како поминяфте со вечерта? — Се арно беше — рече [ученият]; .. После, .., тие фатии да молитвет: „Све арно ни беше, господ да придаит, да сте живи“. Нар. прик., СбНУ ХХIХ, 197. „Ами се кревале орихи и со вили?.. Немойте така, братя, ами земете по една лопата, та изринете ги накуп; после земете врешча, та наполнита ги!“ Тие зеле лопати и врешча, та тойчас ги собрале орехите накуп и ги наполниле врешчата, та го молитвеле старецот, шчо ги научил таковум. Нар. прик., СбКШ, 86. молитвя се страд.