РО̀ДЍЦА ж. Диал. Умал от рода̀. Момица се с рода прощаваше: / — Прости, прости, рождена родице! / Я ке идем нерождена рода. Нар. пес., СбНУ VІ, 36. — Я обърни се, девойкьо, / къмто бащини дворове, / у двор ти мъгла припаде. / Не ми било мъглица, / нело бащина родица. Нар. пес., СбВСтТ, 156. Дойде време Яне да се жени, / па си тражи за себе прилику / и си тражи на майкю погоду, / а на бащу родица голема. Нар. пес., СбНУ XLIX, 146. — Вала тебе, кумашине Гине, / защо плаче младата невеста — / дали си е млого отдалече, / или нема никаква родица? Нар. пес., СбНУ XLIV, 8. ● Нар.-поет. Р о д и ц а <и> п о р о д и ц а. — Що ми са, Маро, надуваш — / дали та, Маро, не зная / от коя си ми родица, / родица и породица. Нар. пес., СбНУ XLVI, 223.