шкòлник, мн. -ци, м. Книж. 1. Остар. Ученик. 2. Лице, което следва някаква школа (в 1 знач.). Той се върна в село, колкото да се ожени, и скоро го напусна в тесничка униформа на школник от полицейското училище. П. Вежинов. 3. Младеж, който отбива военната си служба в школа за запасни офицери. Ние виждаме и сега войници. Тия млади, разумни момчета, които като школници плахо търсят очите на своите началници. Йовков.