ПЕРИГО̀Н ì. Бîò. Пðîñò îêî­ëîö­âå­ò­íèê, êîé­òî ñå ñúñ­òîè ñà­ìî îò ÷àø­êà èëè âåí­÷å, îò åä­íàê­âè ïî ôîð­ìà è îö­âå­òÿ­âà­íå ëèñ­ò­÷å­òà. Тà­êúâ îêî­ëîö­âå­ò­íèê, ïðè êîé­òî âñè÷­êè ëèñ­ò­÷å­òà ñà åä­íàê­âè ïî ôîð­ìà è áà­ã­ðà, ñå íà­ðè­÷à ïðîñò èëè ïå­ðè­ãîí. Бòí VI êë, 133. Чàø­êî­âè­äåí ïå­ðè­ãîí. Вåí­÷å­âè­äåí ïå­ðè­ãîí.

— Оò ãð. ðå­ñί 'îêî­ëî, íà­î­êî­ëî' + ãïíïò 'ðîä, ñå­ìå' ïðåç íåì. Perigon èëè ôð. périgone .