ГУГУЩУ̀К, мн. -ци, след числ. -ка, м. Диал. Гугутка; гугутица, гугушка, гугущина.

— От Н. Геров, Речник на блъгарский язик, 1895. — Друга форма: г у г у ш ч у̀ к.


Източник: Речник на българския език (онлайн)