ДЕВО̀ЙЧИНСКИ, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. Девически. Во тоа време от царот син му шетал по тая планина за лов и му се припило вода, та беше са приближал кай изворот да се напиет вода. Коа чул глас девойчински, се учудил. Нар. прик., СбНУ XV, 104.
