КОЛИБА̀РЧЕ ср. Умал. от колибар; дете, което живее в колиби (в 5 знач.). Стегнаха незапомнени студове. .. Селото напълно се откъсна от света. .. На училище идваха едва половината от учениците. Всички колибарчета си останаха горе. П. Здравков, НД, 147— 148. — Нашите колибарчета досега не са разгръщали друга книга освен окъсаните си букварчета и изпоцапаните тетрадки. А. Каралийчев, С, 295. За орлово перо и за дивит замечта оттогава гладното за наука колибарче. Д. Мантов, ХК, 37.