КОПЀН, мн. копнѝ, след числ. копѐна, м. Диал. Конусовиден куп от снопи, наредени с класовете нагоре; купен. На гъсто сито тропнали, / они нажевали / на големи нива кръсци, / на мало гумно копни, / та не може добър юнак / с добър кон да ги обиколи, / със златна яболка да ги префърли. Нар. пес., СбНУ XL1V, 433. Та ми даде, море, метла и лопата, / да измета, море, / широкото гувно, / да насада, море, / до девет копена / се бела пченица, / .. / Да овръша, море, / до девет копена. Нар. пес., СбНУ XLV, 378.// Такъв куп сено или шума. В широката заграда бяха наплашени копни от сено и шума. Ив. Вазов, Съч. XXII, 204.