КОЧЍЯ, мн. -ѝи, ж. Остар. и диал. 1. Закрита конска кола; каляска. Борис седна в княжеската кочия сам, с разгърдена риза, с навити до под лактите ръкави. Й. Вълчев, СКН, 577. В Кючук чекмедже видяхме старите файтони на крайбрежието. Остатъци от някогашните позлатени кочии. А. Каралийчев, С, 27. Стоян си стегна кочии, / .., / и на Петкана думаше: / — Либе Петкано, Петкано, / качи се стремски кочии! Нар. пес., СбНУ XLIII, 307.
2. Покрита с платно, с чергило каруца. Един кочиджия како приблиза до еден град и тераше колата много бързо .. По-малце от силното теране кочията му се скърши. СГ, 1894, кн. 1, 297-298. Че чула ли си, .., войнова мале, / че иде войно йот Гели поле, / .., / и кара войно до три кочие. / Първа кочие — лепа премяна, / втора кочие — злато и сребро, / трета кочие — войно с невяста. Нар. пес., СбВСтТ, 77.
3. Диал. Покривало, чергило на каруца (Ст. Младенов, БТР).
— От унг. koczi.