МЕГДАНДЖЍЯ, -ѝята мн. -ѝи, прил. Нар.-поет. 1. Мъж, който се бори с неприятел, противник, който дели мегдан с някого (Т. Панчев, РБЯд).
2. Здрав, силен кон. Си станало най-малечок Стефо, / от си зело коня мегданджия, / да си одит во Камнена града. Нар. пес., СбАИ, 125.
— От тур. meydancı. — Друга форма: мейданджѝя.