РЍКЛИ мн., ед. (рядко) рѝкла, ж. Диал. Ограда от изправени дъски или пръти, сложена отстрани на каруца, кола, за да се събере повече сено, стока и др.; ритла. С немски произход е названието на приспособление към колата, използувано за превозването на сено и снопи: нем. Leiter (стълба) — бълг. литри, ритли, рикли. Н. Колев, БЕ, 182-183.