БАБИШКЀР м. Разг. Пренебр. Бабушкера; бабишкера, бабушкерник. Тя не бе отронила блага дума и на свекърва си, баба Вела. Нито веднъж не бе ѝ казала „мамо“, а все някак избикаляше: — старата, бабишкера, скубисвекървата. Кр. Григоров, Н, 164.
— Други форми: б а б и ш к è л, б а б у ш к è р.