БОМБЕЛЍЯ, ед. неизм., мн. -ѝи, прил. Разг. 1. Който носи мека шапка или бомбе (в 1 знач.). Не ща да имам работа с бомбелии хора.
2. Който е с бомбе (в З знач.). Бомбелии обуща.
3. Като същ. Лице, което носи мека шапка или бомбе. — Значи и ти искаше да я купуваш — зяпнал той към „бомбелията“, както се изразяват раздолчани за човек с мека шапка на глава. Кр. Григоров, Р, 29. На двете маси, които са най-близко до тезгяха, седят „бомбелии“. Навярно това са „запазени“ места за паралиите. П. Велков, СДН, 436.