ДОБРОДЕЛА̀ТЕЛ, -ят, -я, мн. -и, м. Остар. Книж. Благодетел; добротворец, добросторник, доброделец. И така ми оставами благодарни и должни на вашето усердно служение и ви почитавами за доброделатели нашего народа. П. Берон, БРП, 144.


Източник: Речник на българския език (онлайн)