ДОЗВОЛЀН, -а, -о, мн. -и. Остар. Книж. Прич. мин. страд. от дозволя като прил. Позволен. През време на войната правилно или неправилно, по дозволен или неморален път се натрупаха капитали у много личности. М. Герасков, Борба, 1919, кн. 1, 23. Най-после може ли човек да почита такъв един черковен клир, който употреблява и дозволени и недозволени средства против своето стадо и накарва го насила да се отдели от черквата и да приеме някоя схизма? С, 1872, бр. 34, 265.