ЖМЯ, -иш, мин. св. жмях, прич. мин. св. деят. жмял, -а, -о, мн. жмèли, несв., непрех. Диал. Жумя; жмия. Почнахме да избираме кой да умре. Иринка взе да брои на ала-бала-ница, турска паница. Падна се на мен. Я, кокошко, имаш да вземаш. Вие да играете, пък аз да лежа и да жмя. Г. Крумов, Т, 31. По цял ден ще си играем на жмичка. Вие ще жмите, ние ще се крием... Б. Априлов, Избр. пр VIII, 236.