ЖУБÈРКАМ, -аш, несв., непрех. Диал. 1. Дъвча, ям бавно, обикн. съвсем малко количество от нещо. Фелдшерът само се налива на голо, а аз пия и си жуберкам. Т. Харманджиев, КВ, 588. Жуберкайки коматче хлебец [баба Наца], ще се вземе под сенчестата черница, дето дядо Върбан ѝ беше сковал одре. Ст. Даскалов, СД, 196. Мужът и жената ели и пили, а бабата жуберкала сламу. Смее ли да не еде! Нар. прик., БНТв Х, 52.
2. Работя едва-едва; върша нещо, колкото да мине времето. В Прилеп има „жуберкам“ с друго значение: работя полека. СбНУ XXXVIII, 116.