ЗАБА̀ЙВАМ, -аш, несв.; забàя, -àеш, мин. св. забàях, св., непрех. 1. Започвам да бая. ● Обр. – Кендине гел, Илийко! Какво си забаял над виното си като съботничав. Ст. Чилингиров, ПЖ, 111.
2. Диал. Бая. Во некой добър ден, що пагя еднаж во годината, како: Великден, Божик и други господски празници, ке го викнит попот некоя жена, що сака да му забаят на детето, за да не ѝ се урочуат. Нар. прик., СбНУ ХV, 76. Едно идене дома, ке го клаит детето в крошни и веднаж ке го лизнела со язико в чело. Ако сетит на язикот солено, урочено е било и бърго ке пойде да му забаят, за да ѝ се оздравит. Нар. прик., СбНУ ХV, 76.
ЗАБА̀ЙВАМ СИ несв.; забàя си св., непрех. Пренебр. Започвам да си бая, да си дрънкам. – Бабо, какво си си забаяла още от сутринта?