ЗАВЪЗДЍШАМ, -аш, св., непрех. Започна да въздишам. Спомнихме си оня Камен, в който дядо Вазов бе събрал черта по черта най-хубавото от някогашния български мъж, за да запали въображението и на съвременничките, и на потомките си. И те завъздишаха не за какъв да е любим, а за юначага. ЖД, 1967, кн. 12, 19.