ЗАКВА̀КВАМ, -аш, несв.; заквàкам, -аш, св., непрех. Започвам да квакам. Кума Лиса го [патенцето] докопа и го изтегли. – Сиротното патенце! – заквака една жаба милостиво. А. Каралийчев, ТР, 38. Свечеряваше. Стана тихо в стаята, хладно. Навън заквакаха патици. А. Гуляшки, СВ, 346. Една дума в повече, един подозрителен шум и прожекторите можеха да осветят гората, а картечниците да заквакат с бясна ярост. М. Гръбчева, ВИН, 448.