ЗАЛЕДÈН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от заледя като прил. 1. Който е покрит с лед. Тръгна по заледените улици, пара излизаше от устата му. М. Грубешлиева, ПП, 234. Виждаше се отсамното снежно платно на булеварда, заледената река. В. Андреев, ПР, 173. Хванах се за железните пръчки, допрях носа си до студеното заледено стъкло и отново се загледах към звездите. К. Калчев, ПИЖ, 9.
2. Прен. Разг. Обикн. за ръце, крака и др. – който е много студен; измръзнал, замръзнал, премръзнал. Коленичилите досега пред свещеника мигом се извръщат към генерала, без дори да успеят да прокарат ръкав по очите си, без да смогнат да духнат в заледените си шепи. К. Странджев, ЖБ, 67. Дълго не можех да стопля заледените си крака. Δ Сложих заледените си ръце в легенче с топла вода.