ЗАМЍЛВАМ, -аш, св., прех. 1. Започна да милвам, да галя. Той привлече до себе си детето, замилва го по косите и лицето. Г. Райчев, Избр. съч. I, 100. Дядо Горазд вдигна полека ръка от главата на кучето и замилва детските главици. А. Дончев, СВС, 65. Пастирът остави телето на земята и децата го заобиколиха, замилваха го по слънчевата му кожа. К. Петканов, ЗлЗ, 228.
2. Диал. Започна да обичам; заобичам (Н. Геров, РБЯ). замилвам се страд. и взаим. Тъжно се премрежиха очите им и замилваха се те мълком. А. Страшимиров, Съч. I, 349. Било едно дете и една чупа. Ошче от мали училе на школьо и како се училе и се замилвале. СГ, 1894, кн. 1, 325.
ЗАМЍЛВАМ СЕ св., непрех. Започна да се галя о нещо или около някого. Едно овчарско куче се хвърли въз пътниците, но тозчас позна Ивана и се замилва. Ив. Вазов, Съч. ХХII, 204. Детето се замилва около майката.