ЗА̀ПОВЕСТ, -ттà, ж. Остар. и диал. Заповед. Заповедал царот да се соберат сите синое. Откоа зеле заповестта царска, сите беа се собрале каи царот. Нар. прик., СбНУ ХV, 110-111. Такива патришки писма ся изпроводиха до сичките епархии със заповест да ги прочетат по черквите, както и в народната българска черква в Цариград. Г. С. Раковски, БВВ, 7-8.