ЗАТÒКА ж. Диал. Дълбоко място в река. Дали са Стояну коня, / загазили са Дунаво, / прегазили са една затока, / настанали са у втората. Нар. пес., СбНУ ХLIII, 320. Па заброди слуга Аливера. / Кога беше първата затока, / пропаднал коня до гривата; / кога беше втората затока, / пропаднал е коня до зенгии; / кога беше третата затока, / пропаднал е коня до колена. Нар. пес., СбНУ ХLV, 365.