ЗЕНГЍН неизм. прил. Диал. 1. Богат, имотен. Мама ша иди на Чирпаново, / на Чирпаново, на панаиря, / ша ти избере зенгин довица, / зенгин довица с мъжка рожбица. Нар. пес., СбНУ ХV, 18. Доньовите комшия / не му са биле комшия, / ами му са биле душмане, / щото е Доньо от тях по-зенгин. Нар. пес., СбНУ VII, 86. Та ми е Велчо отишел / на Видин, зенгин касаба, / на чошмя вода да пие. Нар. пес., СбНУ ХХХVI, 67.
2. Като същ. Богат, имотен човек; богаташ, зенгинин. Мила Ено, мила тъго, / здравие не видел баща ти, / що не те даде за мене! / Найде зенгин, та те даде. Нар. пес., СбБрМ, 381. Отбираше, пробираше, сиромах не бендисваше. Сиромах сум, бар юнак сум. Найде зенгин, та те даде. Ст. Младенов, БТР I, 794.
– Тур. zengin.