ЗЪ̀БЧЕ, мн. -та, ср. Умал. от зъб; малък зъб. То [детето] дълго я гледа така, па нещо му се стори много смешно, белна подалото се зъбче, прихна и пак се зае с шарените си дрънкалки. Х. Русев, ПЗ, 142. – Защо плачеш, Боби? – Клати ми се едно зъбче. Елин Пелин, ПР, 33. „Либе, Тодоре, Тодоре, / траял си, либе, чакал си, / траял си девет години, / почакай девет месеца – / мъжко ми дете на сърце / със позлатени ръчета, / със посребрени зъбчета!“ Нар. пес., СбНУ ХLVI, 112.