ИБРИКЧЍЯ, -ѝята, мн. -ѝи, м. 1. През османското робство – прислужник, който носи ибрика на турчин големец за измиване преди молитва. Когато влезе ибрикчията, гостите бяха насядали наред и умиването се започна от най-стария и се свърши с най-младия. Ц. Гинчев, ГК, 175.
2. Прен. Низкопоклонник, подлизурко, мазник (използвало се е обикн. за българин, който угодничел на турците). – По-арно да си царски душманин, отколкото ибрикчия на турците. Д. Спространов, ОП, 310. – Върви да ме обадиш на Шакир бей, каймакамина... Кажи на твоите бегове, с които си пиеш ракията... Турски ибрикчия. Д. Спространов, ОП, 93.