ИЗДЀКВАМ, -аш, несв.; издѐкам, -аш, св. Диал. 1. Прех. и непрех. Деквам, извиквам на кон „де“, за да върви. Издека конете. Издека на конете. Н. Геров, РБЯ II, 210.
2. Непрех. и (рядко) прех. Декам, карам се, викам някому, хокам, гълча, навиквам някого (Ст. Младенов, БТР).