ИЗКОКÒРЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изкокоря като прил. Разг. Ококорен. Бохор, късият, сгърбушеният евреин с дългата бяла брада и изкокорени очи, ни подканваше отначало да се махнем, и като виждаше най-сетне, че не може да ни пропъди така, грабваше железния аршин. Д. Калфов, ПЮН, 155.