ИЗПОРАЗВАЛЀН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изпоразваля и от изпоразваля се като прил. Разг. Който е развален много, на много места или изцяло. Пътят лош, каловит, намести изпоразвален; но моят хубав Дорчо сърчено стъпя напред. Хр. Максимов, СбЗР, 8. Градът е сега изпоразвален и пуст. Ив. Богоров, КГ, 223. Изпоразвалена кола. Изпоразвалено месо.