ИЗПРА̀ШЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изпраша1 и от изпраша се като прил. Който има прах по повърхността, облеклото си, който е покрит, посипан с прах. Златко не изпускаше пътечката – по-скоро да стигне при дядо си. Спря за малко само под една крайпътна саморасла елша с изпрашени листа. Л. Галина, Л, 68. Кой знае защо той постоянно топуркаше с изпрашените си груби кожени обувки и това му придаваше живост. Г. Белев, КВА, 283. Не успяха да му отговорят. В същия миг някъде навън, под тясното изпрашено прозорче на портиерската стаичка се чу силен шум. П. Вежинов, СО, 38.