ИЗПРОДУ̀ПЧЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изпродупча и от изпродупча се като прил. Разг. Който е с много дупки, който има дупки на много места, навсякъде. Някой хвърли една бомба в негова посока, която избухна до него. Грант се строполи на купчина близо до изпродупченото тяло на своя приятел и сънародник. (превод) Мак., 1930, бр. 1058, 4. Изпродупчен съд. Изпродупчено палто.