ИЗРЍТ, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изрия като прил. 1. За земна повърхност, път и под. – по който е отнесена, измита, изровена пръстта, настилката и под.; изровен, изринат1. Па препусна надолу из изрития друм. Ив. Вазов, Съч. XXV, 135.
2. За дупка, ров и под. – който е изкопан, разкопан. И ето – в небрежно изрити окопи / от село Петра до Теке се повдигат, / подобно гора разлюляна от вихър, / дивизии. Ем. Попдимитров, Събр. съч. V, 98.