ИЗТÒРБЕН, -а, -о, мн. -и. Разг. Прич. мин. страд. от изторбя и от изторбя се като прил. За панталон, пола и под. – който е издут, разширен и обезформен от постоянно носене. Изправен на „Кучешкия зъб“, с изторбен в коленете бозав брич, той гледаше нагоре към Черешовското било. Н. Хайтов, ШГ, 85–86. Обиколи палубата и се качи горе, в изторбените си панталони, вечно свлечени до средата на корема му. Р. Шарланджиева, ПП (превод) [еа].