ИЗТУ̀РКВАМ, -аш, несв.; изту̀ркам, -аш, св., прех. Диал. Избутвам, изтиквам някого или нещо; изтласквам. Таа го научила и му кажала: на едно место, стред море, имало една ада (остров) .. Детето сторило, као сторило, завързало еден сноп търски, се качило озгора [отгоре] и, троа по троа, ветрот го изтуркал тамо. Нар. прик., СбНУКШ ІV 1973, 255. изтурквам се, изтуркам се страд.