ИЗТЪРТУ̀ФЕН, -а, -о, мн. -и, прил. Индив. За лице – който е подпухнал, подут. От дебелото му бръснато, жълто, изтъртуфено, но умно лице не падаше една самодоволна усмивка при вида на препълнения салон. Ив. Вазов, Съч. X, 105. Между тях личаха: изтъртуфеното и подпухнало лице на Цача Куртето. Ив. Вазов, Съч. VIII, 72.