ИНАЀТ м. Диал. Инат. Той си бе и тогава още упорит и малко инает, какъвто си остана и до днеска. Т. Влайков, Съч. II, 226. Лило мълчи: не знае що да отговори... Ама дедо Дичо опре очи у него, па види и Лило, че нема накъде да шава, а он промънка: – Та... разгалил я дедо ѝ, па сега станала инает. М. Георгиев, Избр. разк., 66.
◊ На инает, правя. Диал. На инат, напук (правя). Мома лепо говореше: / „Море лудо, кутро младо! / Макар би се удаила, / мойдзе майке на срамота, / .. / а брато е на инает!“. Нар. пес., СбБрМ, 426.
– От тур. inaet.