ИНСА̀Н м. Диал. 1. Свят. От нивната челад се наплодиле едно чудо трески и се расечале по инсано, по света земя. Нар. прик., СбНУ XIV, 107.
2. Хора, народ; свят. – Дойди, воде, мари, бистра водо, / как сум бела, водо, ем цървена, / юшче да сум, водо, църнойока, / би изгорело, водо, сийот инсан: / и женети, водо, неженети! Нар. пес., СбНУ X, 35.
– От араб. през тур. insàn. – Друга форма: ихсàн.