КА̀МИК м. Остар. и диал. Камък. Турят го — житото — между два камика, за да го смелят на прах, и този бял прах йе брашното, от което ся прави хляба. Кр. Пишурка, МК (побълг.), 262. Пирамидите са били четвероъглени, от камик съградени сгради. Й. Груев, КВИ (превод), 4. От безпрестанно тръкание всички неща ся изтриват, дори и камикът ся изтрива от вятъра. Й. Груев, Лет., 1869, 85. Проговори солунско еврейче: / „Айде, Марко, на поле да идем, / тамо има тежок бели камик. / Ако с камик ти мене надметнеш, / прави с мене, що е тебе драго.“ Нар. пес., СбНУ XLIV, 36.