КЍЕК, мн. -ци, след числ. -ка, м. Остар. и диал. 1. Тояга, сопа. — Сега няма кога да поставим шатер, зато старайте ся всякой да ся приготови, колко може по-добре, за откритие представлението .. Да не заборавите да поставите столове и да разстелете коври; за мъжете — лествици, киеци и саблиа. С. Радулов, ГМП (превод), 104-105.
2. Тежест на кантар; топуз. Кога искаме да претеглим нечто, туряме го в едно блюдо, а в другото блюдо туряме киеци, докле да дойдат къпоните в равновесие. Н. Геров, ИФ, 94. Кантар ся употреблява по-лесно, нежели къпони, ..; зачтото не е потребно да ся влекат след него киеци. Н. Геров, ИФ, 98. Гюллета са направили / от кантаре киеците. Нар. пес., СбНУ XLIII, 451.
— Друга форма: кѝяк.