КИТНА̀Т, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. Кичест, китат, китатов, китен. Наоколо се зеленеят необгледните широки кооперативни ниви с потънали в тях тъмнозелени китнати круши. П. Велков, СДН, 262. — Подир малко един по един ке се измъкнете из селото и ке се съберем е-е там под ония китнати буки в дола. П. Росен, ВПШ, 102. Чедо Марко, мое дете, / .. / да отидеш у поле широко, / та да седиш под ела китната, / та да свириш с медна тамбура. Нар. пес., СбНУ II, 24.