КИШОВЍТ, -а, -о, мн. -и, прил. Кишав (в 1 знач.); кишовен. В стопанството бяха му дали гумени ботуши, ала ги обуваше в изключителни случаи — при много кишовито време, когато пред овчарниците се разкаляше. Кр. Григоров, ПЧ, 67. И така, глинава земя, у която няма повече от 70 на сто чиста глина, иде за работа, особено ако има у нея и нещо пясък и черна пръст, но и то бива, когато ся случи годината да не е нито много кишовита, нито много суха. Й. Груев, Лет., 1872, 233. Даде бог лето шушовито, / па ми умре конек за водицу; / друго годин лето кишовито, / па се сдува на коня оруже. Нар. пес., СбНУ X, 47.