КРАТУ̀НЧЕ, мн. -та, ср. Умал. от кратуна (във 2 знач.); малка кратуна, кратунка. Никога до днес [бригадирът] не ни е рекъл „не“ и върви по водата ни, като сухо кратунче. ВН, 1952, бр. 44, 4. На бедро му виси жълтото кратунче. Л. Каравелов, Съч. I, 36.