КРЕЧЀТЯ, -иш, мин. св. -их, несв., непрех. Диал. 1. За кречетало — издавам силен, неприятен шум, тракайки при удрянето о воденичното колело. Воденичките безгрижно кречетеха през реката отвъд шосето. Т. Харманджиев, КЕД, 82. В дола под селото / стара воденичка / цял ден си кречети, / сама саминичка: / Спри, рекичке бърза, / спри да си почина. Елин Пелин, ПБ, 117. Воденица ручи, / кречетало кречети. Нар. пес., СбНУ XXV, 7.
2. Прен. Издавам звук, крясък, шум, подобен на шума на кречетало. Кирил взе старата ловджийска пушка. Там някъде между ореховите клони кречетеше катеричка. Т. Харманджиев, KB, 180.