КУ̀РКАНЕ1, мн. -ия, ср. Отгл. същ. от куркам1; къркане, къркорене. Лесно е да се каже „почакай“, ама бай Ганьовия стомах да видим дали е на същото мнение? А че не беше на същото мнение, това го доказа демонстративно с едно нескончаемо куркане. Ал. Константинов, БГ, 59. На деца благородни, на които безмерното употребление на млякото докарва куркане на червата, .., показва, че сиренето на млякото е несмляно. У, 1871, бр. 10, 155.
КУ̀РКАНЕ2, мн. -ия, ср. Отгл. същ. от куркам2; крякане. Месечината се наклони на запад и курканията на жабите станаха проточени и тъжни. Ем. Станев, К, 22.