КУРКУЛУ̀К, мн. -ци, след числ. -ка, м. Диал. Ударник на пушка. — А бе защо не викаш отдалеч — му [на кехаята] извика сеизинът, знаеш ли, че бях си турил пръста на крака на куркулука, и на косъм остана да го дръпна и прекарам куршума през гърдите ти? Ц. Гинчев, ГК, 304.
— От тур. kurkuluk 'плашило; пармаклъци; перила по стълбище'.